⏳ กาลเวลาจะสอนทุกคน ว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้น มันดีหรือไม่ เวลาจะทำให้กระบวนการของความเข้าใจ เดินหน้าคืบคลานไปเรื่อยๆ ทำให้จิตใจสงบเยือกเย็นลง และเริ่มตระหนักรู้ถึงความจริง ว่าความคิดมีโอกาสผิดพลาดได้ง่ายเหลือเกิน เราคิดว่าเราทำถูก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความจริงเฉลยว่า เราทำผิด

   ➡️ การให้อภัยจัดเป็นการให้ทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด น้อยคนจะรู้ว่า ยิ่งใหญ่ เพราะอะไร❓

   ➡️ การป้องกันคือการจัดการที่สาเหตุของการก่อโรค ในขณะที่สาเหตุยังอยู่ในจุดที่ง่ายต่อการควบคุม เปรียบเหมือนไฟที่เริ่มก่อตัวในวงแคบๆ เอาน้ำถังเดียวมาราดลงไป ไฟก็ดับได้อย่างง่ายๆ

  ✔(1) ทำทานแก่ สัตว์เดรัจฉาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ได้บุญน้อยกว่าการให้ทานดังกล่าวแก่มนุษย์ แม้มนุษย์นั้นจะเป็นคนไม่ดี ไม่มีศีล ไม่มีธรรมเลย

  ✔(2) ให้ทานแก่ มนุษย์ที่ไม่ดี ไม่มีศีล ไม่มีธรรม แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีลห้า แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(3) ให้ทานแก่ผู้มีศีลห้า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีลแปด แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(4) ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีลแปด แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่ผู้มีศีลสิบ นั่นคือสามเณรในพุทธศาสนา แม้จะถวายทานแค่เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(5) ถวายทานแก่สามเณรที่มีศีลสิบ แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระภิกษุที่มีศีล 227 ข้อ

  🤔แต่พระในความหมายของพระพุทธเจ้า ไม่ใช่ภิกษุสงฆ์ที่โกนหัวและนุ่งห่มจีวร ซึ่งจริงๆ แล้วจะรักษาศีล 227 ข้อได้จริงหรือไม่ แต่หมายถึงผู้ที่บรรลุธรรมขั้นโสดาบัน ซึ่งแม้จะไม่ได้โกนหัวและนุ่งห่มจีวร ก็เรียกว่าเป็นพระ จัดอยู่ในความหมายของพระในข้อนี้

  ✔(6) ถวายทานแก่พระภิกษุสงฆ์ แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระโสดาบัน แม้เพียงครั้งเดียว

  ✔(7) ถวายทานแก่พระโสดาบัน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระสกิทาคามี แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(8) ถวายทานแก่พระสกิทาคามี แม้มากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระอนาคามี แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(9) ถวายทานแก่พระอนาคามี แม้มากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระอรหันต์ แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(10) ถวายทานแก่พระอรหันต์ แม้มากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่พระปัจเจกพระพุทธเจ้า แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(11) ถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าถวายทานแก่องค์สมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้าแม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(12) ถวายทานแก่องค์สมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายสังฆทาน ที่มีองค์สมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน แม้จะถวายเพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(13) ถวายสังฆทานที่มีองค์สมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธานแม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่า ถวายวิหารทาน ( สร้างโบสถ์ วิหาร ศาลาโรงธรรม ฯลฯ) แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ✔(14) ถวายวิหารทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ธรรมทาน แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม เพราะสามารถเปลี่ยนชีวิตคนให้ไปในทางที่ดี บรรลุมรรคผลนิพพานได้

  ✔(15) การให้ธรรมทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้อภัยทาน แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม

  ➡️ เรื่องเล่าตะวันตกดินเรื่องแรก ทำให้รู้ว่า "อะไรในชีวิตที่เป็นบุญ" และบุญที่สูงที่สุดไม่ใช่ทำกับพระอริยสงฆ์ แต่ทำกับคน คือ การให้อภัยคน เป็นบุญที่สูงที่สุด และบุญที่รองลงมา คือ การให้ธรรมทานเผยแพร่ความเห็นที่ถูกต้องให้ผู้คน คือ บุญสูงสุดอันดับสอง

  ➡️ นี่เองที่กว่าจะรู้ความจริงเรื่องนี้ และเริ่มใส่ใจพึงกระทำบุญ ที่ทำได้ทันทีที่ตัวเรา ไม่ต้องดิ้นรน หาที่ทำบุญให้ยุ่งยาก ก็เมื่อตะวันใกล้จะตกดินแล้ว